Standing on the shoulders of giants 

We herhalen het vaak: samenwerken is dé sleutel om ons lokale ecosysteem sterk te houden in een wereld die steeds meer gedomineerd wordt door internationale platformen. Maar ondanks die eensgezindheid blijven echte doorbraken uit. Misschien ligt dat niet alleen aan de wil, maar vooral aan hoe we die samenwerking proberen vorm te geven. 

De grote wetenschappelijke denkers tonen hoe het wél kan. Newton kon zijn natuurwetten alleen formuleren dankzij het werk van Copernicus, de observaties van Galileo en de wiskunde van Kepler. Stuk voor stuk mensen die in moeilijke omstandigheden werkten — van late publicatie tot armoede en zelfs huisarrest — maar wier ideeën uiteindelijk wel de basis werden voor vooruitgang. 

Echte, duurzame samenwerking vraagt dat we verder kijken dan onze eigen horizon. We willen wel samenwerken, maar liefst zonder dat het moeite kost. Zonder dat iemand anders er tijdelijk meer voordeel uit haalt. Zonder dat wij als eersten moeten bewegen. Maar zo werkt het niet. Duurzame samenwerking ontstaat pas wanneer we allen bereid zijn te investeren zonder zekerheid van onmiddellijke return. De uitdaging zit niet in wat we moeten doen, maar in hoe we draagvlak creëren voor de tijd en middelen die daarvoor nodig zijn. 

Voor we op schouders kunnen staan, moeten er eerst giants opstaan.