Amuseren we ons kapot?

Newspeak, Big Brother, The Thought Police… In tijden van fake news, mogelijke spionage via voice assistant, smartphone of smart TV en de heruitgave van politieke stromingen waar we dachten geen behoefte meer aan te hebben, zijn die drie begrippen actueler dan ooit.
Newspeak, Big Brother, The Thought Police: die begrippen hebben we te danken aan Eric Blair, nom de plume van George Orwell, die in 1984 de weerzinwekkendheid van een totalitair regime verwerkte in een beklijvende roman. Aangeraden lectuur voor iedereen, zeker voor wie in de IT- of de marcomwereld vertoeft. Orwell schreef deze roman in 1948 en voor zijn titel draaide hij gewoon de laatste twee cijfers van dat jaar om, zoals fans van Apple en Mac zelfs zonder dat boek te hebben gelezen sinds 1984 weten. Want in 1984 lanceerde Apple Macintosh de legendarische spot waarin de concurrentie (lees: Microsoft) Big Brother-praktijken werd aangewreven. We zijn alweer wat verder, nu worden bedrijven als Facebook en Google geregeld van dergelijke praktijken beschuldigd. Hoe dan ook, die spot uit 1984 was een vorm van advertainment. Zoals zovele spots, als we uitgaan van een omschrijving van het begrip advertainment als content die de kijker, lezer of luisteraar amuseert, informeert op een entertainende manier aan een merk is verbonden. Bij reclamespots is dat expliciet, bij andere content is dat op het eerste minder duidelijk. Het gaat van naamgeving (Red Bull Zeepkistenrraces) over reality-tv die eigenlijk een rekruteringscampagne is (de reeks Ostenders) tot spots die zo amusant zijn dat mensen ze via een zoekmachine opsporen en delen via sociale media. Om maar te zeggen dat ‘advertainment’ meer dan één lading dekt.
Lees het volledige dossier over advertainment in PUB Magazine van april 2019.