Op het moment dat ik dit schrijf
18.09 uur: Een lege witte pagina staart me aan. Ik zoek iets om te delen, een onderwerp dat me nauw aan het hart ligt en dat iets kan losmaken. Maar in deze (bijna) zonnige maand juni voelt mijn geest leeg, uitgedroogd en al een beetje met vakantie. Of in elk geval: hij heeft daar dringend behoefte aan. Knipper eens met je ogen, als je je herkent in die behoefte om te ontsnappen, te vertragen, te ademen… Ik weet zeker dat je geknipperd hebt.
18.15 uur: Op het moment dat ik deze regels schrijf, zit ik in de trein. Mijn gsm-batterij is leeg, waardoor ik geen mobiele hotspot meer heb voor mijn laptop. Dat betekent dat ik afgesneden ben van mijn tweede vitale orgaan – mijn telefoon –, van internet – mijn venster op de wereld (en op schattige hondenfilmpjes) –, van mijn draadloze oortjes waarmee ik me doorgaans afsluit van elke mogelijke bron van stress, én van mijn computer – zonder zou ik vandaag niet staan waar ik sta (ik ben hem trouwens nog een dankwoord verschuldigd, misschien in mijn volgende edito). Voor mijn ogen zie ik alleen de Notities-app en de tijd die voorbijgaat.
18.23 uur: Wat is het moeilijk om inspiratie te vinden wanneer je van niets vertrekt, enkel van je eigen gedachten. Ik heb geen toegang meer tot synoniemen, tot onderwerpen die eerder al in een edito aan bod kwamen, tot grammaticale regels wanneer ik twijfel over een bepaalde spellingsregel… Maar dat betekent ook dat ik geen toegang meer heb tot afleidingen, e-mails en lichtjes opdringerige berichten. Wat is het heerlijk om alleen met jezelf te zijn en alles op “papier” te zetten.
18.29 uur: Terwijl ik herlees, verbeter en herwerk, besef ik al snel hoe waardevol dit is. Er zijn slechts 20 minuten verstreken en toch voelt het alsof ik mijn brein opnieuw heb geactiveerd. Nieuwe deuren gaan open, een andere manier van communiceren, schrijven en mezelf uitdrukken. Ik heb me door geen enkele melding laten verleiden. Ik neem de tijd om woorden te geven aan mijn gedachten en ideeën. Tijd voor creativiteit.
18.31 uur: Ik had geen inspiratie voor deze tekst. Maar uiteindelijk had ik maar één ding nodig: een beperking. Zonder mijn telefoon bleef ik alleen achter met mezelf, mijn gedachten en mijn notities. Productief en efficiënt: het dwong me om stil te staan, te vertragen, te creëren… om even “offline” te gaan. En eigenlijk is dat al vakantie! Leven in het moment, elke voorbijgaande minuut koesteren, de tijd zien verstrijken en terugkeren naar het hier en nu (volledig bewust, namasté!).
Ik wens je een prachtige zomer toe en vooral: een heerlijke digitale detox!
