Stof tot nadenken 

Voor de jubileumeditie van dit magazine mocht elk redactielid een eigen column schrijven. Columns besteden we meestal uit aan andere pennen, want wij hebben het te druk met het vullen van de rest van dit blad. Maar goed: PUB viert een halve eeuw en blijkbaar is 50 jaar worden vooral veel werk (ik ben er zelf nog niet, maar ik bereid me mentaal al voor).  

Een column dus. Even nadenken. Dat doen we steeds minder, zo blijkt uit de imec.digimeter 2025. Door de razendsnelle opkomst van artificiële intelligentie zijn we dat nadenken gaan uitbesteden. 37% van de AI-gebruikers geeft toe minder zelf na te denken. Bij 18 tot 24-jarigen is dat 53%. 

Waarom nog zelf nadenken, als een LLM het in een fractie van een seconde voor jou doet? Het eenvoudige antwoord is dat je eigen denken originelere ideeën oplevert. Omdat ze vanuit jezelf komen. Zoals mijn kinderen het best tot spel komen als ze zich eerst onnoemelijk vervelen. En pas na veel rommelen, frustreren en experimenteren, helemaal zelf tot een aha-moment komen: een idee. Dat negen van de tien keer beter is dan wat ik hen had kunnen aanreiken. 

Voorlopig klopt dat nog, maar blijft dat zo? Ik heb geen glazen bol, maar het lijkt niet ondenkbaar dat artificiële antwoorden steeds sterker zullen worden. 

Er moet dus meer spelen. Wat nadenken volgens mij zo waardevol maakt, is niet de uitkomst, maar de weg ernaartoe. Het plezier van het maken. Met vallen en opstaan. Nadenken is een ambacht: een vaardigheid die tijd vraagt, oefening en volharding. Gevolgd door een gevoel van voldoening, dat geen enkele machine je kan schenken.

Zoals bij deze column: helemaal zelf gemaakt. Voelt goed!