Werner Van Reck over 50 jaar reclame

De waarheid in de reclame: van de onbeschaamde slogan tot de angst voor leugens! De reclame van 1976 schrikt er niet voor terug om te overdrijven. Die van 2026 wordt gecontroleerd, aan banden gelegd en soms zelfs aan zelfcensuur onderworpen… 

De woorden reclame en waarheid gebruiken in eenzelfde zin is even riskant als voetbalsupporters van Brugge en Antwerp op één tribune zetten en hopen dat het een gezellig onderonsje wordt. We gaan dat dus niet doen. Maar natuurlijk is reclame in die 50 jaar wel wat veranderd. Die verandering is evenredig met de verschuiving die we als maatschappij en samenleving doormaakten. Dat is ook logisch: reclame volgt en speelt in op wat leeft. 

De reclame van 1976 – Proficiat PUB met jullie 50-jarig jubileum! – dreef op verleiding met als sterkste wapen overdrijving. Die overdrijving was er zo ver over, dat weinigen er aanstoot aan namen. Vooral omdat met die overdrijving er dikwijls nog een ander element om de hoek kwam kijken: entertainment. En dat werkte als een vape met een granny smith-geur. Gewoon lekker. 

Je kon het toen niet zo gek bedenken of het gebeurde: de consumenten werden voorgehouden dat sigaretten van hen halve cowboys maakten, dat alcohol succes bracht of dat auto’s hen aantrekkelijker maakten. 

De consument moet toen al geweten hebben dat het nonsens was. De reclamemakers eigenlijk ook. Alleen, die onbeschaamde overdrijving was ook transparant in haar bedoelingen. Het werd aanvaard als een soort van eerlijkheid. En juist dat maakte nu eenmaal deel uit van de ongeschreven reclamewetten tussen merk en publiek. Daarenboven was de consument erg vergevingsgezind. Als er zich dan al eens een opstootje in reclameland voordeed, eindigde dat geheid met een minzaam: “Ach, die reclamejongens toch…” 

Lees het volledige artikel in het nieuwste PUB Magazine of op pub.be